Laat je raken

Mijn dichtsels zijn soms vrolijk, soms triest, soms eenzaam, soms lief. Als ze jou kunnen bekoren zou ik dat graag van je horen. Laat onderaan jouw reactie achter. Dankjewel.

Gedicht. Dezelfde. Morgen ben je niet dezelfde die je ooit eerder was. De enig juiste vraag is of dat niet altijd zo was.

Dichtbundels en kaarten

Trots ben ik om mijn eerste 2 dichtbundel(tje)s te prestenteren. Blader hieronder maar even door een selectie daaruit. Ze zijn te koop als bundel en enkelen ook als kaart. Een mooi kado voor jezelf of iemand anders?

Daar ga ik

ik ga

hou je vast

hou me vast

ik sta

en…

ik…

 

S-T-A-P

 

Ik hap naar lucht

mijn stappen rennen me voorbij

een vogelvlucht

vrij

Wat was je mooi

toen

toen je nog niet wist

welk een onheil je te wachten stond

Wat was je mooi

toen jouw liefde nog oneindig was

jouw vertrouwen grenzeloos

jouw onschuld nog wit

Wat was je mooi

toen de wereld nog simpel leek

je omhulde als een warm verenkleed

het daglicht nog zacht was

Maar alles gaat voorbij

je bent niet gekomen om stil te staan

groei is verandering en verandering is groei

geboorte gaat met pijn gepaard

Al wat mooi is gaat voorbij

en al wat lelijk is ook

al lijkt het soms oneindig lang

bekruipt je soms de wanhoop

Zoek in de hoeken van je geest

de laatste kruimeltjes

vertrouwen groeit vanzelf weer aan

als je het toch durft aan te gaan

Laat mij

laat mij maar

laat mij maar alleen

laat mij

heel onzichtbaar

in mijn rustige hoekje

liggen

ga maar samen spelen

samen

zonder mij

want ookal mis ik iedereen

laat mij maar

alleen

ik verbrand

van binnen

van verlangen

naar

dat verbonden gevoel

dat weten

ik hoor er bij

ik hoor ook bij een groep

ik hoor bij jou-en-mij

bij ons en wij

maar als ik in de kring stap

ga ik door een hel

dan verbrand ik

m’n hele buitenkant

bedekt door een laag schaamte

niets was ooit zo koud

mijn armen vol geschenken

en een hart vol goud

schenk ik alles er naast

laat ik kansen vallen

schrik ik

als ik weer

iemand laat schrikken

iemand irriteer

of anderszins geneer

waarom pakken

mijn kado’s

altijd zo slecht uit?

waarom weet ik

niks

beters te bedenken?

nou, dan ga ik maar

terug naar mijn alleen

mijn stil gekoesterd eenzaam

in alle rust en vree’

ik draag dit lot wel verder

tot mijn lange spijt

tot in de vage verte

tot in vergetelheid

de zoete bedwelming van zelfverstotenheid

Boos stampend

het donkere park in strompelend

de onherbergzaamheid van een hobbelende helling

doet mijn voeten tasten in het duister

Zo tast ik ook op mijn levenspad

als een blinde tussen zienden

de nietsontziende waarheid speelt met mij

als een boskat met z’n bloedende prooi

De bomen staren mij zwijgend aan

vanachter beschaduwde stammen

de stilte wordt slechts doorbroken

door de ritmisch tikkende druppels

die glijden van takken en twijgen

Niemand ziet, niemand ziet

wat iedereen ziet maar ik niet

Robuuste bomen buigen zich over mij

in hun bevroren beweging

ik voel me onwerkelijk klein

doch met verstikkende kracht

Als je staart in het schemerlicht

dan moet je kijken

vlak náást

dat

wat je wilt zien

dan doe je niet aan ‘kijken’

maar

dan word je ‘gewaar’

Echt waar

Staren in het niets

de oneindigheid voorbij

vervelen = helen

een kort, noch lang moment

hoef je niets te delen

eeuwigheid – kent geen tijd

is in een mum voorbij

Sluit Menu